Museum Folkwang Essen

Het museum Folkwang in Essen is het oudste museum voor moderne kunst in Duitsland. Voor ons Nederlanders bovendien erg goed te bezoeken. Het is niet ver over de grens. Vanuit bijv. Utrecht rijd je er heen in ongeveer 1u en 40 minuten. Er is een parkeergarage onder het museum.
MuseuMe heeft mede als doel zoveel mogelijk musea voor moderne kunst wereldwijd te laten zien, dus deze mag zeker niet ontbreken. Het was een regenachtige dag toen wij het museum bezochten en het was erg rustig. Zoals je op de foto’s kunt zien is het een heel ruim opgezet museum. Grote, lichte en hoge ruimtes met veel glas. Er waren, naast de vaste collectie, twee bijzondere tentoonstellingen, waarvan je het werk van Marga Monko hier gedeeltelijk terug kunt zien. Verder ging onze aandacht vooral uit naar de vaste collectie.
Die vaste collectie is vrij gevarieerd, met vrij veel werk van Van Gogh en van Kirchner, en ook Jackson Pollock, Barnett Newman en Mark Rothko zijn vertegenwoordigd. Het museum heeft ook een uitgebreide fotocollectie, daarvan zie je hier helaas maar een paar voorbeelden, bijv. van Cartier-Bresson. Foto’s maken van foto’s in een museum blijft bovendien vrij lastig.
Het is al met al een heel prettig museum, met er tegenover een prima restaurant (ook voor koffie overigens). Niet heel spectaculair, zeker wel de moeite waard!

Het kunstmuseum werd aanvankelijk in de stad Hagen gesticht door Karl Ernst Osthaus. Het werd gebouwd van 1899 tot 1902 in de neorenaissancestijl, naar een ontwerp van de Berlijner Paul Gérard. Het interieur werd uitgevoerd door de Belgische kunstenaar Henry Van de Velde. Het museum werd in 1902 als Museum Folkwang geopend.
Naast werken van George Minne, Auguste Rodin, Wilhelm Lehmbruck, Pierre-Auguste Renoir, Gustave Courbet, Vincent van Gogh, Paul Cézanne en Paul Gauguin, waren het vooral de kunstenaars van de schilderschool in het Folkwang, die het museum een goede naam bezorgden. Tot deze naar Hagen uitgenodigde kunstenaars behoorden Christian Rohlfs, Johan Thorn Prikker, Emil Rudolf Weiß en Milly Steger.
Toen Osthaus in 1921 overleed, verkochten zijn erfgenamen de kunstcollectie aan de stad Essen. Sinds 1955 bevindt zich het Karl Ernst Osthaus-Museum in het voormalige Folkwang-gebouw.
In 1922 fuseerde het Folkwang met het sinds 1906 in Essen gevestigde Essener Kunstmuseum onder de nieuwe naam Museum Folkwang. In de jaren twintig en dertig werd de collectie gestaag uitgebreid, waarbij met name de Franse Impressionisten veel aandacht kregen.
Gedurende de nationaalsocialistische tijd werden in 1937 reeds 59 schilderijen inbeslaggenomen en bij de confiscaties tijdens de actie „Entartete Kunst“ verloor het museum meer dan 1000 kunstwerken. Aan de nazi-ideologie vielen in totaal 1400 werken, onder andere van Georges Braque, Paul Cézanne, Giorgio de Chirico, André Derain, Henri Matisse en Edvard Munch, ten offer. De plundering van het museum stond onder leiding van de museumdirecteur Klaus Graf Baudissin (1891 – 1961), die een actieve nationaalsocialist en SS-Führer was. Na zijn acties bezat het museum geen kunst uit de twintigste eeuw meer.
Het in de Tweede Wereldoorlog verwoeste museum kon pas in 1960 weer worden heropend en geldt thans als een van de mooiste kunstmusea van de periode na de oorlog. Daar een deel der geroofde kunstwerken nog kon worden teruggekocht van andere musea, kon de situatie van voor de terugslagen uit de jaren dertig en veertig worden hersteld.
Naast de collectie schilderijen beschikt het museum ook nog over de verzamelingen grafiek en fotografie. Zwaartepunt bij de grafische verzameling ligt bij de negentiende eeuw met werk van Ludwig Richter en bij de twintigste eeuw met de collectie Duitse expressionisten. De collectie foto’s, die internationaal georiëntieerd is, omvat de nalatenschappen van onder anderen Helmar Lerski, Germaine Krull, Otto Steinert en Peter Keetman.
In 2006 werd besloten tot nieuwbouw van het Museum Folkwang. De opdracht tot het ontwerpen van een nieuwe huisvesting werd in 2007 gegeven aan de Britse architect David Chipperfield. Het uit 1960 daterende gebouw bleef gehandhaafd, maar de uitbreidingen van 1983 (waarin ook het Ruhrlandmuseum was ondergebracht) werden gesloopt.
Het vernieuwde Folkwang werd in januari 2010 heropend, toen Essen/Ruhrgebiet Culturele hoofdstad van Europa 2010 was. De nieuwbouw beschikt over een oppervlak van 4500 m² voor permanente en wisselexposities. (bron: Wikipedia)


Museum of Modern and Contemporary Art Seoul

Het National Museum of Modern and Contemporary Art van Seoul ligt vlakbij, op loopafstand van het grote tempelcomplex van Seoul, Changdeokgung. Erg handig om te combineren. In de buurt van het museum vind je ook een aantal galeries met moderne kunst, dus die kun je er ook nog bij pakken als je zin hebt. Alles is erg goed te doen met de metro, maar taxi’s zijn ook prima en niet heel duur.

Het MMCA is een groot museum met drie verdiepingen en er wordt veel georganiseerd, workshops en dergelijke, activiteiten voor kinderen, dus het is een levendig en actief museum. Toen ik er was, was de Duchamp expositie er en die had ik al in Tokyo gezien een paar maanden geleden, dus een groot gedeelte kon ik helaas overslaan. Er was een overzichtstentoonstelling van een beroemde Koreaanse schilder, Yun Hyong-Keun. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van hem gehoord, maar zijn werk en vooral zijn leven is zeer interessant. Zijn werk zie je dus vooral in deze post. Het lijkt wat eenzijdig, vooral zijn latere werk, maar er zit een duidelijke filosofie achter en dan wordt het eigenlijk steeds krachtiger en begrijpelijker.
Meer over Yun Hyong-Keun verderop in deze post.

Yun Hyong-keun (1928-2007) was amongst the leading figures of the Korean Dansaekhwa art movement. Inspired by nature and influenced by the work of the scholar and calligrapher Kim Jeong-hui, Yun’s paintings combine a palette of umber – the colour of earth – and ultramarine – the colour of water – to create rectilinear compositions, reminiscent of traditional ink-wash paintings. Diluted with turpentine Yun spread pigment across the canvas, layering it over days, weeks or months to create fields of intense darkness. His paintings embody time through an accumulation of procedures enacted in different encounters with the work in the same space. Each layer of pigment seeps into the fibres at a different rate, resulting in blurred edges along the unmarked expanses of canvas. In the 1990s, these boundaries gradually became more defined, eventually sharpening into hard edges in the final decade of the artist’s life.
In recent years Yun’s work and his contribution to Dansaekhwa have come under renewed study. His works characterise the elements of tactility, spirituality and performance common to first generation Dansaekwha artists, including Chung Sang-Hwa, Ha Chong-Hyun, Chung Chang-Sup, KIM Whanki and Park Seo-Bo. Emerging from a period of international isolation brought about by the Korean War (1950-1953), their work reflected Korean sentiments and aesthetics via an investigation into flatness, materiality and mediation in art making. Rhythmic actions repeatedly performed on the canvas were intended to build a sense of unity between materials, object and the self. While never a movement in the traditional sense – the activities of those associated with the school of Dansaekhwa were ideologically and practically diverse – the artists’ shared a common commitment to the materiality and act of painting. Offering a counterpoint to the Minimalist vocabularies propagated in Western painting of the same time, Yun’s monochromatic abstractions resonate both across his own culture and with key artists in the history of American and European abstraction (Bron: simonleegallery.com)


Musee Picasso Paris

In de wijk Le Marais is het Picasso Museum gevestigd. Vlak bij het Centre Pompidou, dus erg handig als je beide wilt bezoeken op dezelfde dag. Le Marais is verdeeld over het 3e en 4e arrondissement en een erg prettige wijk, omdat het nog vrij origineel is allemaal. Veel goede en leuke restaurants, hotels en winkeltjes.

Het Picasso museum zelf is gehuisvest in het Hotel Sale, een historisch monument, op nr.5, Rue de Thorigny. De collectie geeft een erg mooi overzicht van het werk van Picasso. Het begint ook echt bij het begin en neemt je mee tot de jaren zeventig. Niet alleen schilderijen, maar ook sculpturen, tekeningen, gravures en collages. Je krijgt zo echt een beter idee en overzicht van de veelzijdigheid van Picasso en zijn ongelooflijke werklust. Mijn eigen favoriet is het enorme ‘Femmes a leur toilettes’, een combinatie van schilderen en grafische technieken. Een absolute aanrader. Maar in deze overzichtstentoonstelling vindt iedereen wel een van zijn favorieten!

Het museum maakt deel uit van de Réunion des musées nationaux et du Grand Palais des Champs-Élysées. Het museum, waarvan de inhoud thematisch werd geordend, herbergt de grootste collectie ter wereld van werken van Picasso, die een groot deel van zijn leven in Frankrijk doorbracht.
Picasso liet bij zijn overlijden in 1973 een forse boedel na. De Franse staat heeft in 1979, bij wijze van successie, hieruit een keuze gemaakt van: 203 schilderijen, 158 sculpturen, 29 reliëfschilderingen, 88 aardewerkobjecten, 15 collages, bijna 1500 tekeningen, 30 tekenmappen en 1600 gravuren. In deze keuze zijn alle perioden in zijn werken vertegenwoordigd.[2] Na het overlijden van zijn vrouw Jacqueline kreeg het museum ook nog 24 tekenmappen, 2 sculpturen en 40 andere objecten (tekeningen, gravures en schilderijen), waaronder Portret de Jacqueline aux mains croissées (Jacqueline met gekruiste armen) uit 1954.
Op de bovenste verdieping van het Hotel Salé kan men de persoonlijke kunstverzameling van Picasso bezichtigen. Met deze kunstenaars en hun werk had Picasso een affectieve band. Men vindt er zowel grote meesters als Chardin, Courbet en Renoir als werk van bevriende kunstenaars als Cézanne, Matisse, Henri Rousseau, Derain, Braque en Miró terug. Ook bevat de collectie een aantal. Met deze laatste kunstenaars wisselde Picasso kunstwerken uit. Ook vindt men er de etnografische collectie[3] terug die Picasso aanlegde vanaf 1907. Om haar expressieve kracht bedacht de kunstenaar deze voorwerpen met een magische vermogen om met geesten te communiceren. (bron: Wikipedie)


Guggenheim New York

Het Guggenheim Museum uit 1959 van Frank Lloyd Wright in de Upper East Side van New York is naast een iconisch gebouw een fantastisch museum met, op het moment van mijn bezoek, veel Giacometti’s. De foto’s zijn dus, behalve van het al veelvuldig gefotografeerde interieur vooral van zijn beelden en schilderijen. Hoop maar dat je van Giacometti houdt..:)

Er zijn ook vaste collecties. De Guggenheim en de Thannhouser collectie. De Guggenheim collectie omvat o.a. Chagall, Kandinsky en Mondriaan en de Thannhouser oa Picasso, Van Gogh en Cezanne.
Deze maken geen deel uit van deze post, maar zal ik er op een later moment zeker aan toevoegen.

Het Solomon R. Guggenheim Museum is een van de mooiste en bekendste musea voor moderne kunst aan 5th Avenue in New York.
Het is het oorspronkelijke Guggenheimmuseum, naast het Guggenheim Museum in Bilbao en de Peggy Guggenheim Collection in Venetië. De inmiddels gesloten Guggenheim Musea in Las Vegas (Guggenheim Hermitage Museum) en Berlijn (Deutsche Guggenheim) maakten ook deel uit van de Solomon R. Guggenheim Foundation.
Het oorspronkelijke gebouw is een museumstuk op zich door zijn bijzondere vormgeving. De tentoonstellingsruimte bestaat uit een spiraalvorm, die zich ook buiten manifesteert. De kunstwerken worden tentoongesteld langs een spiraalvormig verlopende helling die het gehele gebouw doorloopt. Het centrale deel van de ruimte, dat doorloopt over alle verdiepingen (voor zover men hier van verdiepingen kan spreken), is afgedekt door een grote lichtkoepel. Het is ontworpen door de Amerikaanse architect Frank Lloyd Wright in samenwerking met Hilla von Rebay van de Solomon R. Guggenheim Foundation. (bron: Wikipedia)
Het Guggenheim Museum begon als museum voor de privécollectie van Solomon R. Guggenheim.
In 1956 werd met de bouw begonnen en op 21 oktober 1959 ging het museum in New York open. Architect Frank Lloyd Wright overleed een half jaar voor de opening. In 1992 kwam een uitbreiding gereed en werd de museumruimte verdubbeld met een tien verdiepingen hoge toren, hetgeen reeds door Wright werd voorzien in zijn plannen. Architect van de uitbreiding was Gwathmey Siegel & Associates. In 2006 en 2007 werd het gebouw aan de buitenkant volledig gerestaureerd. Omdat ze het gevaarlijk vonden en de structuur niet vertrouwde voor het openbaar publiek van 2006 en 2007 (bron: Wikipedia).


Louvre Abu Dhabi

Het Louvre Abu Dhabi past wat betreft de collectie niet echt binnen het MuseuMe concept, wat betreft de architectuur zeker wel! Een niet heel opvallend gebouw aan de buitenkant, des te indrukwekkender aan de binnenkant. En dat komt vooral door dat ongelooflijke dak. Dat is ‘open’, in de zin dat het licht (een ‘regen van licht’ volgens architect Jean Nouvel) en lucht doorlaat, er zitten vogels in en die hoor je en dat geeft ook weer een extra dimensie aan het museum.

“Als architect van het gebouw werd de Fransman Jean Nouvel aangetrokken, die eerder het Institut du monde arabe ontwierp. Een grote koepel geeft de indruk te zweven boven een aantal bouwwerken waarin de expositiezalen zijn ingericht. In de koepel bevinden zich kleine openingen, mashrabiya, die het zonlicht sterk gefilterd doorlaten. (bron: Wikipedia)

De gebouwen onder het dak die de collectie huisvesten zijn een soort van losse witte ‘dozen’, waardoor je de indruk krijgt van een wit dorp onder een sterrenhemel. Het krijgt daardoor ook iets sprookjesachtigs. Vooral de zwart/wit contrasten zijn prachtig, ook door het gebruik van water, wat weer spiegelt. Ik stond echt, bij wijze van spreken, met open mond te kijken en hoop dat de foto’s die ik gemaakt heb een en ander goed weergeven. Laat vooral weten wat je ervan vindt!

Het Louvre Abu Dhabi (Arabisch: لوفر أبوظبي) is een museum in het emiraat Abu Dhabi, een van de zeven emiraten van de Verenigde Arabische Emiraten. Het museum is gevestigd op het eiland Saadiyat in de Perzische Golf, enkele honderden meters voor de kust van en deel uitmakend van de hoofdstad Abu Dhabi. Het museum bevindt zich in de wijk Saadiyat Cultural District met als enkele van zijn toekomstige buren het Guggenheim Museum en het Nationaal Museum Zayed. (bron: Wikipedia)

Het bouwwerk heeft een kostprijs tussen 83 en 108 miljoen euro. Verder werd US$ 525 miljoen werd betaald voor het gebruik van de naam van het Louvre en US$ 747 miljoen in de toekomst voor kunstleningen, speciale tentoonstellingen en beheersadvies. (bron: Wikipedia)
Voorzitter van de raad van bestuur werd de Franse zakenman en financier Marc Ladreit de Lacharrière, lid van de Académie des beaux-arts en uitgever van het tijdschrijft Revue des deux Mondes. Als directeur werd de voormalige directeur van het Centre Georges Pompidou, Bruno Maquart geselecteerd. Het museum werd op 8 november 2017 geïnaugureerd door de Franse president Emmanuel Macron; op 11 november ging het open voor het publiek. Dit was vijf jaar later dan oorspronkelijk was gepland. (bron: Wikipedia)


MoMA New York

Op een regenachtige zondagmorgen naar het MoMA in New York is natuurlijk vragen om enorme rijen en overal mensenmassa’s, maar omdat ik vrij vroeg was ging het nog enigszins. Je zult wel zien op de foto’s dat het inderdaad erg druk was, maar ja, ik kom er ook niet elke dag, dus moest de kans wel grijpen. Ik heb geprobeerd de vaste collectie uit te lichten en het interieur van het MoMA te laten zien. Uiteraard is het maar een klein deel van wat er allemaal te zien is, dus een volgende keer zal ik het zeker verder aanvullen.

Het Museum of Modern Art (MoMA) is gevestigd in Manhattan in New York en is een van de meest toonaangevende musea voor moderne en hedendaagse kunst ter wereld. De collectie bestaat uit schilderkunst van de 20e eeuw en beeldhouwkunst van de 20e eeuw, films en foto’s en een uitgebreide collectie boeken.

Het MoMA ligt in de buurt van het Metropolitan Museum of Art, dat een aanzienlijk breder kunstspectrum tentoonstelt.
Het idee voor een museum dat zich uitsluitend toelegt op het verzamelen en tentoonstellen van moderne kunst ontstond in 1928. Het geldt in dit opzicht als het oudste en belangrijkste museum voor moderne en hedendaagse kunst ter wereld. Het kreeg vorm door het mecenaat van gefortuneerde burgers zoals Abby Aldrich Rockefeller die wilden afrekenen met de hegemonie van de traditionele musea voor Schone Kunsten. Deze groep verlichte burgers droomden ervan het publiek te enthousiasmeren voor de nieuwe kunststromingen die het uitzicht van de kunst grondig veranderden. Het museum werd in haar eerste behuizing geopend in 1929 en begon met een tentoonstelling met werken van Vincent van Gogh, Salvador Dalí, Paul Gauguin, Paul Cézanne en Georges Seurat. Het idee had zodanig succes dat het mettertijd weerklank kreeg in alle grote steden ter wereld. De MOMA-collectie omvat in 2007 meer dan 150 000 schilderijen, beelden en foto’s, 22 000 films en filmstills en 300 000 boekwerken.
Enkele topstukken zoals De sterrennacht van Vincent van Gogh, Les Demoiselles d’Avignon van Pablo Picasso en het Fietswiel van Marcel Duchamp kan je er dagelijks gaan bekijken. Het museum bewaart ook werk van Belgische kunstenaars zoals James Ensor, René Magritte, Marcel Broodthaers en Luc Tuymans.
Het gebouw werd in de internationale stijl ontworpen door de modernistische architecten Philip S. Goodwin en Edward Durell Stone en opengesteld voor het publiek in 1939. Rond het jaar 2000 vond er een grootschalige renovatie plaats. Het ontwerp daarvoor was van de Japanse architect Yoshio Taniguchi. Delen van de collectie werden in deze periode ‘op tournee’ gestuurd, zodat in het jaar 2004 tweehonderd van de belangrijkste werken uit de collectie te zien waren in de Neue Nationalgalerie in Berlijn. (Bron: Wikipedia)


Kiasma Helsinki

Het Kiasma museum voor moderne kunst in Helsinki is een van de eerste musea waar ik een vrij uitgebreide fotoserie van heb gemaakt, voordat MuseuMe was bedacht. Vooral van binnen is het een heel mooi gebouw met al die mooie lange gangen en rondingen van beton. Doet mij vooral denken aan de Villa Savoye van le Corbusier.  Ook de collectie is de moeite waard met vele internationale kunstenaars, oa Donald Judd, Frank Stella, Joel Shapiro en uiteraard veel kunst uit Scandinavie.

(Historisch en cultureel gezien bestaat Scandinavië uit de lidstaten van de Noordse Raad: Denemarken, Finland, IJsland, Noorwegen en Zweden).

The contemporary art collection began as the Museum of Contemporary Art (Finnish: Nykytaiteen museo) in 1990. In its earliest stages, the collection was housed in Ateneum.
An architectural design competition to design a building for the contemporary arts museum was held in 1992. The competition was open to architects from the Nordic and Baltic countries, in addition to which four architects or studios from elsewhere were invited to participate, though they were obliged to submit their proposals anonymously: Steven Holl from the USA, Alvaro Siza from Portugal, Coop Himmelblau from Austria, and Kazuo Shinohara from Japan.[1] The competition results were announced in 1993, and the winning proposal, titled Chiasma by Steven Holl, was selected from the 516 submitted entries. The design of the building, Finnishized as “Kiasma”, underwent slight modification during the design process, but nevertheless was regarded as controversial; for instance its close proximity to the equestrian statue of Finnish President Carl Gustaf Emil Mannerheim.[2] Construction work began in 1996, and the museum opened in May 1998.[3] (Bron: Wikipedia)


MAC Oscar Niemeyer Rio de Janeiro

Naast het prachtige museum van de toekomst van Calatrava -ook te zien bij MuseuMe.org- is het MAC, Museu de Arte Contemporânea, afgekort MAC, van Niemeyer een absolute must. Ook dit gebouw is een echte ‘eyecatcher’ aan de Guanabara Bay in Niteroi. Je komt er eenvoudig met een van de vele ferry’s vanuit het oude centrum van Rio (loopafstand van Calatrava). Vooral het gebouw is prachtig, het staat als een soort UFO op een klif boven het water in Niteroi. De collectie is leuk en er zitten echt mooie dingen tussen, wel wat rommelig, maar het is ook erg lastig om in zo’n gebouw een collectie goed te presenteren.

Oscar Ribeiro de Almeida Niemeyer Soares Filho (Rio de Janeiro, 15 december 1907 – aldaar, 5 december 2012) was een Braziliaans architect. Hij was een van de belangrijkste architecten binnen de moderne architectuur en was een pionier in het gebruik van de mogelijkheden van het gewapend beton. Hoewel hij een aanhanger was van het functionalisme, had zijn oeuvre niet de kille en blokkerige uitstraling die door de postmodernisten zo werd bekritiseerd. Door de dynamische vorm en sensuele rondingen van zijn gebouwen wordt Niemeyer soms eerder een beeldhouwer genoemd dan een architect – soms bedoeld uit bewondering, soms bedoeld als kritiek. Hij was tot het eind van zijn leven actief als architect.  Bron: Wikipedia

The Contemporary Art Museum (MAC), first opened in September 2nd 1996, is the current symbol of the city of Niterói. The futuristic shape created by Niemeyer became a reference in modern architecture all over the world, being considered one of the 7 Wonders of the World when it comes to museums, according to the specialized media. The reflecting pool surrounding the building contributes to the fluidity of its lines and the big concrete ramp, paved in red, leads visitors to the upper floors of the museum, from where one can have a panoramic view of the Guanabara Bay and of the cities of Rio de Janeiro and Niterói. The MAC houses the João Sattamini Collection, one of the most important contemporary art collection in the country, with over 1300 pieces. (Bron: http://visit.rio/en/que_fazer/contemporary-art-museum-mac/ )

<