TWA Hotel JFK Airport

Het TWA Hotel op JFK Airport in New York is het voormalige TWA Flight Center uit 1962, de iconische terminal van architect Eero Saarinen. Het is volledig gerenoveerd en in 2019 heropend als hotel.
Het hele gebouw is echt in de oude luister hersteld met vooral veel oog voor detail. Alles klopt, het is helemaal jaren 60. Van de ‘incheckbalies’ tot de cocktailglazen in de minibar, alles ademt jaren 60.  Vooral de entree en de centrale ruimte zijn indrukwekkend in grootte en stijl. De prachtige verzonken lounge met chili peper rode stoelen en banken zorgen ervoor dat je je echt in de jaren 60 waant. In het ontwerp zie je le Corbusier terug door de golvende lijnen en het gebruik van de ruimte. Ik hoop dat de foto’s die ik gemaakt heb het gebouw recht doen, maar ze geven in ieder geval een beeld van deze prachtige, unieke plek. Enjoy! Hieronder vind je de Wikipedia tekst met bijzonderheden.

The TWA Hotel is a hotel at John F. Kennedy International Airport in Queens, New York, United States, that opened on May 15, 2019.[2] It utilizes the headhouse of the TWA Flight Center airline terminal, designed in 1962 by the architect Eero Saarinen. The TWA Hotel project added two buildings on either side of the existing headhouse.

In 1994, the terminal was declared a city landmark by the New York City Landmarks Preservation Commission, which prevented its demolition. In 2005, the National Park Service listed it on the National Register of Historic Places.[3] The boarding gates were demolished following the construction of Terminal 5, which is occupied by JetBlue Airways.[4] In April 2015, The Wall Street Journal reported that JetBlue and its partner, a hotel developer, were negotiating for the rights to turn the head house into a hotel.[5] In July 2015, New York Governor Andrew Cuomo confirmed that the Saarinen building would be converted into a new on-site hotel for the airport’s passengers.[6]
Groundbreaking took place on December 15, 2016, in a ceremony attended by Governor Cuomo, Queens Borough President Melinda Katz, and former employees of Trans World Airlines.[7] A topping out ceremony for the hotel’s first tower was held in December 2017,[8][9] followed by the topping out of the second tower in March 2018.[10] The next month, a model hotel room built inside a JFK Airport hangar was shown to the press.[11]
That October, a Lockheed Constellation L-1649 Starliner was shipped to the hotel site for conversion into a cocktail bar. The Starliner arrived at the hotel site at the end of November 2018.[12][13] In March it was displayed in Times Square.[14][15]
The hotel started taking reservations in February 2019[16] in advance of a May opening.[2][17] The hotel opened on May 15, 2019.[18][19][20]
TWA Hotel lounge area
Morse Development developed the site along with MCR, which operates middle-to-budget hotels in the United States. It is the only hotel operating within the boundaries of JFK Airport.[21] Beyer Blinder Belle is the architectural firm responsible for renovating the terminal, while Lubrano Ciavarra Architects is the firm designing the two new buildings.[3][22] Stonehill Taylor designed the hotel rooms,[23][24][25] and INC Architecture and Design designed the underground event space with 45 meeting rooms and a 7,000-square-foot (650 m2) meeting hall.[24][25]
The two buildings contain a total of 512 rooms between them,[26] as well as conference space, six to eight restaurants, and an aviation history museum.[3] There is a rooftop infinity swimming pool[2] and an observation deck with 10,000 square feet (930 m2) of floor space.[27][26] The developers have a 75-year lease with the state.[7] Many of the TWA Flight Center’s original details, such as the custom ceramic floor tiles and the 486 variously-shaped window panels, were replaced with replicas of the originals.[27][28] These details were intended to give the hotel a 1960s-era vibe, and include brass lighting, walnut-accented furnishings, and rotary phones. The hallways contain red carpeting, evocative of the color of the furniture in the original TWA lounge. However, the rooms also contain modern amenities such as blackout curtains and multiple-pane soundproof windows.[28][26] The large departure board, a split-flap display made in Italy by Solari di Udine [it] and which has been a feature of the building since the Flight Center’s opening in 1962, was fully restored as part of the hotel project.[2] The TWA Hotel also includes a cocktail lounge installed inside a preserved Lockheed L-1649 Starliner, the last model of the Lockheed Constellation line of airliners; the lounge is nicknamed “Connie”.[12][13] The hotel includes the Paris Café, a Jean-Georges Vongerichten restaurant, as well.[29]
During construction, a sales office and exhibition center, located on the 86th floor of One World Trade Center,[3] was occasionally opened to the public.[22]
In the September 2-9, 2019, issue of Time, the hotel was placed on the magazine’s list of “The World’s Greatest Places of 2019”.[30] The hotel was featured as the cover story in Interior Design magazine’s September 2019 issue.[31]  (bron: Wikipedia)

Sao Paulo Art Museums

Museu de Arte Moderna, Museu de Arte Contemporanea en Museu de Arte Sao Paulo.

Van deze drie musea in Sao Paulo, zijn het Museo de Arte Moderna (MAM) en het Museu de Arte Contemporanea (MAC) in het Ibirapuera Park vlakbij elkaar en niet zo groot, dus erg goed te combineren. Bovendien is het Ibirapuera Park erg leuk en wel groot overigens. Zeker in het weekend is het vol met activiteiten, waaraan hele families deelnemen. Je vind er ook nog het Auditorio Ibirapuera van Oscar Niemeyer als bonus. Toen ik er was was dat gesloten ivm een verbouwing, dus ik heb alleen foto’s van de buitenkant kunnen maken. De collecties van beide musea zijn vrij verschillend. Het MAM heeft wisselende tentoonstellingen van met name Braziliaanse kunstenaars en MAC, wat bij de Universiteit hoort, heeft geen grote, maar wel een internationale collectie kunst van bekende kunstenaars als Marino Marini en Kenny Scharf.

Het Museu de Arte Sao Paulo (MASP) daarentegen is zeker groot. Het is een opvallend gebouw aan de Avenida Paulista met z’n enorme rode ‘poten’, maar het zijn geen poten, eerder hele grote rechte U- profielen, die de glas- en betonconstructie als het ware vasthouden. Vooral de manier van exposeren in het Masp is bijzonder. De schilderijen hangen niet aan een wand, maar staan op zich in een glazen display, zodat je er ook omheen kunt lopen en de achterkant kunt zien. Uniek in de wereld en omdat het anders is ook goed, omdat je de werken zo toch weer op een andere manier ‘ziet’.

Vooral op zondag is het MASP erg leuk om te bezoeken, omdat de Avenida Paulista dan is afgesloten voor verkeer en er van alles is te beleven. Vanuit het museum heb je dan ook nog eens een mooi uitzicht op alles wat er gebeurt.


The Museu de Arte de São Paulo (MASP) is a private not-for-profit museum founded in 1947 by business mogul and patron of the arts Assis Chateaubriand (1892–1968), becoming the first modern museum in the country. Chateaubriand invited Italian art dealer and critic Pietro Maria Bardi (1900–1999) to direct MASP, and Lina Bo Bardi (1914–1992) to conceive the architecture and the exhibition design. With the most important collection of European art in the southern hemisphere, MASP’s holdings currently consist of more than 11 thousand artworks, including paintings, sculptures, objects, photographs, videos and pieces of clothing from various periods, from Europe, Africa, Asia and the Americas.
Initially located on the street 7 de Abril, in downtown São Paulo, in 1968 the museum was transferred to its current location on Avenida Paulista, in the iconic building designed by Lina Bo Bardi, which has become a landmark in the history of 20th-century architecture. Making use of glass and concrete, in her architecture Lina Bo Bardi put rough, unfinished surfaces into harmony with aspects of lightness, transparency and suspension. The ground-level plaza under the building’s immense free span was designed as a multipurpose public square.
The architect’s radicality is also present in the glass display easels created to show the collection on the building’s second floor. By taking the artworks off the walls, the display easels question the traditional model of the European museum, in which the spectator is led to follow a linear narrative suggested by the order and arrangement of the artworks in the rooms. In MASP’s spacious picture gallery, the suspended and transparent exhibition design allows the public to engage in a closer relationship with the collection since the visitor can choose his or her own path among the artworks, move around them and see their backs.
Besides the long-term show Acervo em transformação [Collection in Transformation] in the museum’s picture gallery, throughout each year there is a broad programming of group exhibitions and solo shows articulated around thematic axes: histories of sexuality (2017), Afro-Atlantic histories (2018), histories of feminism/women (2019). It is important to consider the plural quality of the term “histories,” pointing to multiple, diverse and polyphonic histories, open, inconstant and unfinished histories, fragmented and layered histories, nontotalizing and nondefinitive histories. In Portuguese, the word histórias can denote either fictional stories or factual histories, narratives that can be personal and political, private and public, micro and macro.
This approach reflects the museum’s new mission, established in 2017: “MASP, a diverse, inclusive and plural museum, has the mission to establish, in a critical and creative way, dialogues between past and present, cultures and territories, through the visual arts. To this end, it should enlarge, conserve, research and disseminate its collection, while also promoting the encounter between its various publics and art through transformative and welcoming experiences.”
The calendar of exhibitions is complemented by the public programs developed by the museum’s mediation team and includes international seminars, lectures held on the first Saturday of each month, the MASP teachers program, workshops, courses in the MASP school, and a program of films and videos. To enlarge and perpetuate the discussion around all this programming, the museum produces a series of publications including catalogs of exhibitions and collections, anthologies of the seminars and lectures, as well as materials focused on special projects such as artwork restorations.
This approach reflects the museum’s new mission, established in 2017: “MASP, a diverse, inclusive and plural museum, has the mission to establish, in a critical and creative way, dialogues between past and present, cultures and territories, through the visual arts. To this end, it should enlarge, conserve, research and disseminate its collection, while also promoting the encounter between its various publics and art through transformative and welcoming experiences. (Bron:

Andy Warhol in het Art Institute Chicago

Het was alweer veel te lang geleden dat ik in het Art Institute van Chicago was en toen ik dan ook zag dat er een Andy Warhol overzichtstentoonstelling was, kon ik een nieuw bezoek natuurlijk niet langer uitstellen. Bovendien is er, al in 2009, een nieuwe Modern Art vleugel aangebouwd door architect Renzo Piano, dus die kon ik ook meteen bekijken. Deze post gaat echter alleen over Warhol en in een volgende post komt die ‘nieuwe’ vleugel met inhoud aan bod.

Deze Warhol tentoonstelling ‘From A to B and Back Again’, is de eerste retrospectieve in 30 jaar en was eerder te zien in New York en San Francisco en sluit nu af in Chicago. Het beslaat zijn hele oeuvre van 1948 tot 1985. Warhol overleed in 1987 op 58 jarige leeftijd. Het zijn zo’n 400 werken, van relatief onbekend tot de beroemde ‘Shot Orange Marilyn’ uit 1964.

Voor directe info van het Art Institute Chicago:

Andy Warhol (/ˈwɔːrhɒl/;[1] born Andrew Warhola; August 6, 1928 – February 22, 1987) was an American artist, director, and producer who was a leading figure in the visual art movement known as pop art. His works explore the relationship between artistic expression, advertising, and celebrity culture that flourished by the 1960s, and span a variety of media, including painting, silkscreening, photography, film, and sculpture. Some of his best known works include the silkscreen paintings Campbell’s Soup Cans (1962) and Marilyn Diptych (1962), the experimental film Chelsea Girls (1966), and the multimedia events known as the Exploding Plastic Inevitable (1966–67).
Born and raised in Pittsburgh, Warhol initially pursued a successful career as a commercial illustrator. After exhibiting his work in several galleries in the late 1950s, he began to receive recognition as an influential and controversial artist. His New York studio, The Factory, became a well-known gathering place that brought together distinguished intellectuals, drag queens, playwrights, Bohemian street people, Hollywood celebrities, and wealthy patrons.[2][3][4] He promoted a collection of personalities known as Warhol superstars, and is credited with inspiring the widely used expression “15 minutes of fame.” In the late 1960s, he managed and produced the experimental rock band The Velvet Underground and founded Interview magazine. He authored numerous books, including The Philosophy of Andy Warhol and Popism: The Warhol Sixties. He lived openly as a gay man before the gay liberation movement. After gallbladder surgery, Warhol died of cardiac arrhythmia in February 1987 at the age of 58.
Warhol has been the subject of numerous retrospective exhibitions, books, and feature and documentary films. The Andy Warhol Museum in his native city of Pittsburgh, which holds an extensive permanent collection of art and archives, is the largest museum in the United States dedicated to a single artist. Many of his creations are very collectible and highly valuable. The highest price ever paid for a Warhol painting is US$105 million for a 1963 canvas titled Silver Car Crash (Double Disaster); his works include some of the most expensive paintings ever sold.[5] A 2009 article in The Economist described Warhol as the “bellwether of the art market”.[6]  Bron: Wikipedia.

Museum Folkwang Essen

Het museum Folkwang in Essen is het oudste museum voor moderne kunst in Duitsland. Voor ons Nederlanders bovendien erg goed te bezoeken. Het is niet ver over de grens. Vanuit bijv. Utrecht rijd je er heen in ongeveer 1u en 40 minuten. Er is een parkeergarage onder het museum.
MuseuMe heeft mede als doel zoveel mogelijk musea voor moderne kunst wereldwijd te laten zien, dus deze mag zeker niet ontbreken. Het was een regenachtige dag toen wij het museum bezochten en het was erg rustig. Zoals je op de foto’s kunt zien is het een heel ruim opgezet museum. Grote, lichte en hoge ruimtes met veel glas. Er waren, naast de vaste collectie, twee bijzondere tentoonstellingen, waarvan je het werk van Marga Monko hier gedeeltelijk terug kunt zien. Verder ging onze aandacht vooral uit naar de vaste collectie.
Die vaste collectie is vrij gevarieerd, met vrij veel werk van Van Gogh en van Kirchner, en ook Jackson Pollock, Barnett Newman en Mark Rothko zijn vertegenwoordigd. Het museum heeft ook een uitgebreide fotocollectie, daarvan zie je hier helaas maar een paar voorbeelden, bijv. van Cartier-Bresson. Foto’s maken van foto’s in een museum blijft bovendien vrij lastig.
Het is al met al een heel prettig museum, met er tegenover een prima restaurant (ook voor koffie overigens). Niet heel spectaculair, zeker wel de moeite waard!

Het kunstmuseum werd aanvankelijk in de stad Hagen gesticht door Karl Ernst Osthaus. Het werd gebouwd van 1899 tot 1902 in de neorenaissancestijl, naar een ontwerp van de Berlijner Paul Gérard. Het interieur werd uitgevoerd door de Belgische kunstenaar Henry Van de Velde. Het museum werd in 1902 als Museum Folkwang geopend.
Naast werken van George Minne, Auguste Rodin, Wilhelm Lehmbruck, Pierre-Auguste Renoir, Gustave Courbet, Vincent van Gogh, Paul Cézanne en Paul Gauguin, waren het vooral de kunstenaars van de schilderschool in het Folkwang, die het museum een goede naam bezorgden. Tot deze naar Hagen uitgenodigde kunstenaars behoorden Christian Rohlfs, Johan Thorn Prikker, Emil Rudolf Weiß en Milly Steger.
Toen Osthaus in 1921 overleed, verkochten zijn erfgenamen de kunstcollectie aan de stad Essen. Sinds 1955 bevindt zich het Karl Ernst Osthaus-Museum in het voormalige Folkwang-gebouw.
In 1922 fuseerde het Folkwang met het sinds 1906 in Essen gevestigde Essener Kunstmuseum onder de nieuwe naam Museum Folkwang. In de jaren twintig en dertig werd de collectie gestaag uitgebreid, waarbij met name de Franse Impressionisten veel aandacht kregen.
Gedurende de nationaalsocialistische tijd werden in 1937 reeds 59 schilderijen inbeslaggenomen en bij de confiscaties tijdens de actie „Entartete Kunst“ verloor het museum meer dan 1000 kunstwerken. Aan de nazi-ideologie vielen in totaal 1400 werken, onder andere van Georges Braque, Paul Cézanne, Giorgio de Chirico, André Derain, Henri Matisse en Edvard Munch, ten offer. De plundering van het museum stond onder leiding van de museumdirecteur Klaus Graf Baudissin (1891 – 1961), die een actieve nationaalsocialist en SS-Führer was. Na zijn acties bezat het museum geen kunst uit de twintigste eeuw meer.
Het in de Tweede Wereldoorlog verwoeste museum kon pas in 1960 weer worden heropend en geldt thans als een van de mooiste kunstmusea van de periode na de oorlog. Daar een deel der geroofde kunstwerken nog kon worden teruggekocht van andere musea, kon de situatie van voor de terugslagen uit de jaren dertig en veertig worden hersteld.
Naast de collectie schilderijen beschikt het museum ook nog over de verzamelingen grafiek en fotografie. Zwaartepunt bij de grafische verzameling ligt bij de negentiende eeuw met werk van Ludwig Richter en bij de twintigste eeuw met de collectie Duitse expressionisten. De collectie foto’s, die internationaal georiëntieerd is, omvat de nalatenschappen van onder anderen Helmar Lerski, Germaine Krull, Otto Steinert en Peter Keetman.
In 2006 werd besloten tot nieuwbouw van het Museum Folkwang. De opdracht tot het ontwerpen van een nieuwe huisvesting werd in 2007 gegeven aan de Britse architect David Chipperfield. Het uit 1960 daterende gebouw bleef gehandhaafd, maar de uitbreidingen van 1983 (waarin ook het Ruhrlandmuseum was ondergebracht) werden gesloopt.
Het vernieuwde Folkwang werd in januari 2010 heropend, toen Essen/Ruhrgebiet Culturele hoofdstad van Europa 2010 was. De nieuwbouw beschikt over een oppervlak van 4500 m² voor permanente en wisselexposities. (bron: Wikipedia)

Museum of Modern and Contemporary Art Seoul

Het National Museum of Modern and Contemporary Art van Seoul ligt vlakbij, op loopafstand van het grote tempelcomplex van Seoul, Changdeokgung. Erg handig om te combineren. In de buurt van het museum vind je ook een aantal galeries met moderne kunst, dus die kun je er ook nog bij pakken als je zin hebt. Alles is erg goed te doen met de metro, maar taxi’s zijn ook prima en niet heel duur.

Het MMCA is een groot museum met drie verdiepingen en er wordt veel georganiseerd, workshops en dergelijke, activiteiten voor kinderen, dus het is een levendig en actief museum. Toen ik er was, was de Duchamp expositie er en die had ik al in Tokyo gezien een paar maanden geleden, dus een groot gedeelte kon ik helaas overslaan. Er was een overzichtstentoonstelling van een beroemde Koreaanse schilder, Yun Hyong-Keun. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van hem gehoord, maar zijn werk en vooral zijn leven is zeer interessant. Zijn werk zie je dus vooral in deze post. Het lijkt wat eenzijdig, vooral zijn latere werk, maar er zit een duidelijke filosofie achter en dan wordt het eigenlijk steeds krachtiger en begrijpelijker.
Meer over Yun Hyong-Keun verderop in deze post.

Yun Hyong-keun (1928-2007) was amongst the leading figures of the Korean Dansaekhwa art movement. Inspired by nature and influenced by the work of the scholar and calligrapher Kim Jeong-hui, Yun’s paintings combine a palette of umber – the colour of earth – and ultramarine – the colour of water – to create rectilinear compositions, reminiscent of traditional ink-wash paintings. Diluted with turpentine Yun spread pigment across the canvas, layering it over days, weeks or months to create fields of intense darkness. His paintings embody time through an accumulation of procedures enacted in different encounters with the work in the same space. Each layer of pigment seeps into the fibres at a different rate, resulting in blurred edges along the unmarked expanses of canvas. In the 1990s, these boundaries gradually became more defined, eventually sharpening into hard edges in the final decade of the artist’s life.
In recent years Yun’s work and his contribution to Dansaekhwa have come under renewed study. His works characterise the elements of tactility, spirituality and performance common to first generation Dansaekwha artists, including Chung Sang-Hwa, Ha Chong-Hyun, Chung Chang-Sup, KIM Whanki and Park Seo-Bo. Emerging from a period of international isolation brought about by the Korean War (1950-1953), their work reflected Korean sentiments and aesthetics via an investigation into flatness, materiality and mediation in art making. Rhythmic actions repeatedly performed on the canvas were intended to build a sense of unity between materials, object and the self. While never a movement in the traditional sense – the activities of those associated with the school of Dansaekhwa were ideologically and practically diverse – the artists’ shared a common commitment to the materiality and act of painting. Offering a counterpoint to the Minimalist vocabularies propagated in Western painting of the same time, Yun’s monochromatic abstractions resonate both across his own culture and with key artists in the history of American and European abstraction (Bron:

Musee Picasso Paris

In de wijk Le Marais is het Picasso Museum gevestigd. Vlak bij het Centre Pompidou, dus erg handig als je beide wilt bezoeken op dezelfde dag. Le Marais is verdeeld over het 3e en 4e arrondissement en een erg prettige wijk, omdat het nog vrij origineel is allemaal. Veel goede en leuke restaurants, hotels en winkeltjes.

Het Picasso museum zelf is gehuisvest in het Hotel Sale, een historisch monument, op nr.5, Rue de Thorigny. De collectie geeft een erg mooi overzicht van het werk van Picasso. Het begint ook echt bij het begin en neemt je mee tot de jaren zeventig. Niet alleen schilderijen, maar ook sculpturen, tekeningen, gravures en collages. Je krijgt zo echt een beter idee en overzicht van de veelzijdigheid van Picasso en zijn ongelooflijke werklust. Mijn eigen favoriet is het enorme ‘Femmes a leur toilettes’, een combinatie van schilderen en grafische technieken. Een absolute aanrader. Maar in deze overzichtstentoonstelling vindt iedereen wel een van zijn favorieten!

Het museum maakt deel uit van de Réunion des musées nationaux et du Grand Palais des Champs-Élysées. Het museum, waarvan de inhoud thematisch werd geordend, herbergt de grootste collectie ter wereld van werken van Picasso, die een groot deel van zijn leven in Frankrijk doorbracht.
Picasso liet bij zijn overlijden in 1973 een forse boedel na. De Franse staat heeft in 1979, bij wijze van successie, hieruit een keuze gemaakt van: 203 schilderijen, 158 sculpturen, 29 reliëfschilderingen, 88 aardewerkobjecten, 15 collages, bijna 1500 tekeningen, 30 tekenmappen en 1600 gravuren. In deze keuze zijn alle perioden in zijn werken vertegenwoordigd.[2] Na het overlijden van zijn vrouw Jacqueline kreeg het museum ook nog 24 tekenmappen, 2 sculpturen en 40 andere objecten (tekeningen, gravures en schilderijen), waaronder Portret de Jacqueline aux mains croissées (Jacqueline met gekruiste armen) uit 1954.
Op de bovenste verdieping van het Hotel Salé kan men de persoonlijke kunstverzameling van Picasso bezichtigen. Met deze kunstenaars en hun werk had Picasso een affectieve band. Men vindt er zowel grote meesters als Chardin, Courbet en Renoir als werk van bevriende kunstenaars als Cézanne, Matisse, Henri Rousseau, Derain, Braque en Miró terug. Ook bevat de collectie een aantal. Met deze laatste kunstenaars wisselde Picasso kunstwerken uit. Ook vindt men er de etnografische collectie[3] terug die Picasso aanlegde vanaf 1907. Om haar expressieve kracht bedacht de kunstenaar deze voorwerpen met een magische vermogen om met geesten te communiceren. (bron: Wikipedie)

Guggenheim New York

Het Guggenheim Museum uit 1959 van Frank Lloyd Wright in de Upper East Side van New York is naast een iconisch gebouw een fantastisch museum met, op het moment van mijn bezoek, veel Giacometti’s. De foto’s zijn dus, behalve van het al veelvuldig gefotografeerde interieur vooral van zijn beelden en schilderijen. Hoop maar dat je van Giacometti houdt..:)

Er zijn ook vaste collecties. De Guggenheim en de Thannhouser collectie. De Guggenheim collectie omvat o.a. Chagall, Kandinsky en Mondriaan en de Thannhouser oa Picasso, Van Gogh en Cezanne.
Deze maken geen deel uit van deze post, maar zal ik er op een later moment zeker aan toevoegen.

Het Solomon R. Guggenheim Museum is een van de mooiste en bekendste musea voor moderne kunst aan 5th Avenue in New York.
Het is het oorspronkelijke Guggenheimmuseum, naast het Guggenheim Museum in Bilbao en de Peggy Guggenheim Collection in Venetië. De inmiddels gesloten Guggenheim Musea in Las Vegas (Guggenheim Hermitage Museum) en Berlijn (Deutsche Guggenheim) maakten ook deel uit van de Solomon R. Guggenheim Foundation.
Het oorspronkelijke gebouw is een museumstuk op zich door zijn bijzondere vormgeving. De tentoonstellingsruimte bestaat uit een spiraalvorm, die zich ook buiten manifesteert. De kunstwerken worden tentoongesteld langs een spiraalvormig verlopende helling die het gehele gebouw doorloopt. Het centrale deel van de ruimte, dat doorloopt over alle verdiepingen (voor zover men hier van verdiepingen kan spreken), is afgedekt door een grote lichtkoepel. Het is ontworpen door de Amerikaanse architect Frank Lloyd Wright in samenwerking met Hilla von Rebay van de Solomon R. Guggenheim Foundation. (bron: Wikipedia)
Het Guggenheim Museum begon als museum voor de privécollectie van Solomon R. Guggenheim.
In 1956 werd met de bouw begonnen en op 21 oktober 1959 ging het museum in New York open. Architect Frank Lloyd Wright overleed een half jaar voor de opening. In 1992 kwam een uitbreiding gereed en werd de museumruimte verdubbeld met een tien verdiepingen hoge toren, hetgeen reeds door Wright werd voorzien in zijn plannen. Architect van de uitbreiding was Gwathmey Siegel & Associates. In 2006 en 2007 werd het gebouw aan de buitenkant volledig gerestaureerd. Omdat ze het gevaarlijk vonden en de structuur niet vertrouwde voor het openbaar publiek van 2006 en 2007 (bron: Wikipedia).